ببخشید که تاخیرم خیلی طولانی شد...بالاخره امام رضا منو طلبید و تونستم چن روزیرو در کنار اون مکان آرامش بخش نفس بکشم.جای همه تون خالی.

***

من داشتم تصمیم درستی می گرفتم هر چند ته قلبم هنوز ذره ای عشق مونده بود...این برام خیلی جای تعجب بود که چطور هنوز کاملا ازش متنفر نیستم،مواضع من که به خونواده سامان منتقل شد مثل مور و ملخ ریختن تو خونه مون،یه بار خواهش می کردن یه بار دلیل میاوردن قول پشت قول،حرف پشت حرف،خونواده من و بخصوص  مادرم خیلی برای طلاق جدی بودن اما اونا به طرز احمقانه ای همه چیو به شوخی می گرفتن.هنوز کسی خارج از خوانواده ها از این موضوع باخبر نبود و من داشتم داغون می شدم.

سامان پشت سر خانواده ش قایم شده بود و حتی جرات نداشت بیاد خونه ما...آخر سر هم یه روز جمعه اومد خونه مون و خیلی با جسارت گفت من هیچ احتیاجی به پول تو ندارم و حق نداری یه قرونشم تو خونه من خرج کنی،من مردم دندم نرم کار می کنم،پدرش و عموش هم تصدیق کردن و با اشک و ناله و خواهش خواستن که تو نظرمون تجدید نظر کنیم.

دوراهی سختی بود،ای کاش و هزار ای کاش که اشکها و التماسهاشون رو ندیده می گرفتم و می دونستم همش فیلمه،اما باورم شد،بازم اشتباه بزرگتری کردم و قبول کردم عروسی کنیم.

و عروسی کردیم!!!!باوجود گدابازی و بی شخصیتی محض سامان و مادرش،باز هم کلی کدورت پیش اومد و من درست روز عروسی با اشکی گوشه چشمم و داغی روی دلم رفتم آتلیه عکس گرفتم،خانوم عکاس از دستمون کفری شده بود،هر دو عبوس و بدخلق،و من ناامید و غمگین...

هیچوقت نگاه پر از دلسوزی یکی از خانومهای فامیلشون یادم نمیره،که آخر مراسم جلوی مادرم گریه ش گرفته بود...که می گفت خدا خودش نگهدار دختر یکی یه دونه ت باشه...اون به خوبی عمق فاجعه رو فهمیده بود،خود من هم می دونستم،اما به خودم امیدهای واهی می دادم و زورکی لبخند می زدم.

اون شب،شب عروسی ما بود...من با وضو،با خوندن آیه آیه های کتاب خدا،میون روشنی آب و آیینه،بین اشکهایی که می ریختم و از خدا خوشبختی می خواستم عروس شدم،عوض شدم،به مرز زن بودن رسیدم و به خواب رفتم.صبح که روشنی شو رو تخت مشترک ما ریخت صدای شیون و زاری تموم کوچه رو پر کرد،با نهایت ناباوری فهمیدم همسایه ی بغلیمون که خواهر یکی از دوستان نزدیکمم بود شوهرش رو از دست داده،شوهرش به قتل رسیده بود...پسر بسیار جوون و خوش تیپی بود که سر یه طلب که از یه مرد شرور داشت جونش رو از دست داده بود،این هم از صبح اولین روز زندگی مشترکم!!

پا شدیم رفتیم خونه پدر سامان،کمی اونجا موندیم و بار سفر رو بستیم...مثلا ماه عسل،دو روز و نیم سنندج بودیم...و برگشتیم.

سامان بی صبر بود،من هنوز نتونسته بودم نیاز اون رو کاملا برآورده کنم،چه جور بگم،بسیار مشکل بود که به اون سرعت همه چی انجام بشه،اما اون بی طاقتی می کرد و گاهی هم قهر!!

با اون حال ویولت صبح هر روز با صدای کلاغی که به پنجره ی خونه نوک میزد از خواب بیدار می شد،به شوهرش صبحونه می داد...کارای خونه شو انجام می داد و سر کار می رفت،هر روز یه غذای جدید رو با عشق و سلیقه می پخت و جلوی شوهرش می ذاشت،اونم راضی بود...

مادر سامان روزی چند بار به خونه ما سر می زد و پدرش هم روزی سه چهار بار تماس می گرفت،نمی فهمیدم اونا نگران چی هستن،برامم چندان مهم نبود.

یکی از روزهای گرم اوایل خرداد بود،تو محل کار سردرد بدی گرفته بودم،برای همین تا رسیدم خونه دو سه تا مسکن خوردم و عین جنازه افتادم روی تخت...نفهمیدم چند ساعت خوابیدم اما وقتی چشممو وا کردم دیدم مادر سامان بالای سرمه!!!خدایا من که درو قفل کردم اینا کی و چه جور اومدن؟؟؟

وحشت کرده بودم،مادرسامان با خنده گفت هر چی در زدیم باز نکردی،کلید داشتم خودم درو وا کردم!!!!

بله!شوهر با درایت من یکی از کلیدهای خونه رو به مادرش داده بود تا حس کنجکاوی و نگرونیش زیاد معطل نشه!

اصلا لازم ندیدم به روی خودم بیارم،اما وقتی یه روز دیگه عین این اتفاق افتاد و مادر سامان با خشم به من گفت چرا قفل خونه رو عوض کردی-قفل خونه عوض نشده بود،بلکه چون کلید تو قفل بود از اونور باز نمی شد-طاقت نیاوردم و به سامان اعتراض کردم چرا کلیدو به اونا داده،اونم کلی بهش برخورد که بده مادرم میاد برات ظرف می شوره؟؟؟(یکبار که من خونه نبودم یه قابلمه رو برام شسته بود)

براتون باور کردنی نیست که به هیچ عنوان نمی شد این آدم و مادرشو از رو برد،برای هر حرف منطقی سفسطه ای داشتن و هر وقتم کم میاوردن قهر می کردن،ترجیح میدادم سر به سرشون نذارم،من محتاج آرامش بودم.

بعد ظهر پنج شنبه بود...سامان باید عصرمی رفت سر کار ،مامانم زنگ زد که این آخر هفته ای بیاین اینجا که یکی از دوستاتم گفته میخوام ببینمش،می دونستم که سامان نمی تونه بیاد،حتی نمی تونست منو تا ترمینال بیاره،برای همین خودم آماده شدم که تنها بیام،در همین حال مادر سامان سر رسید،براش چایی ریختم و گفتم که باید برم،یه حالتی به خودش گرفت که ترسیدم اما چیزی نگفت،گفت آماده شو خودم تا ترمینال باهات میاد...منو سوار کرد و خودش رفت...

بعد از نیم ساعت رسیدم...مادرازم استقبال کرد...حسابی از حال و احوالم پرسید،من همتی قوی داشتم برای خوشبختی برای همین بهش اطمینان دادم کاملا خوشبختم.و مادر خوشحال بود.

این ابلیس که اینجوری داشت سامان خوش خیال رو فریب میداد احمد بود!همون کسی که تازگیا دخترک معصومی رو عقد کرده بود و با یه زن شوهر دار هم رابطه داشت،کسی که چشماش هوار میزد بنگیه،کسی که قبله و معبود سامان شده بود(نمی دونم از چه موقع)،کسی که فقط یکبار دیدمش و دیگه هرگز نمی خوام ببینمش...

شبی که سامان موضوع برگشتنش رو به کارخونه،و زندگی ما تو شهر سامان اینا رو مطرح کرد بدون شک از بدترین شبای زندگیم بود،اینکه چه مدت اشک ریختم رو فقط خدا میدونه چون سامان بعد از گفتن موضوع راحت گرفت خوابید!!!

اون نباید اینکارو با من میکرد،من اونهمه کم و کسری و اهمال رو تحمل کرده بودم فقط به این امید که سامان دیگه اینو ازم نخواد و حالا داشت اینکارم میکرد،خیلی بهش التماس کردم خیلی...اما نظرش برنگشت.

دلم به یکباره داشت از عشق سامان خالی میشد،از درون احساس تهی بودن میکردم،نه بخاطر اینکه از خونوادم دور میشدم،نه،بخاطر اینکه سامان زیر قولش زده بود،بخاطر اینکه می دیدم چقدر دمدمی مزاج و ناپایداره،چون داشتم به یقین می رسیدم که تکیه گاه امنی نیست،اون روز از سرکار که برگشتم چشمای سرخ مادر رو که دیدم دلم میخواست بمیرم،مادر اومد استقبالم با لبخند تلخی گفت"ویولت ناراحت نباش...راهی نیست که،ارزش نداره بخاطر این موضوع زندگیتو بهم بریزی،سامان خودش خیلی ناراحته،باهاش حرف زدم،میگه مجبورم برگردم چون مطمئن نیست حقوق کارخونه ی جدید ماه به ماه بهش پرداخت بشه،کارگرای کارخونه چند وقته حقوق نگرفتن و..."!

اومدم تو اتاق...سامان اونجا دراز کشیده بود،چشماش خسته و سرخ بودن،با وجودی که از کارش بشدت ناراحت بودم اما وقتی نگاهم کرد هنوز ته قلبم امید کوچیکی بود که همه چیز درست میشه...

کمی بعد پدر مادر سامان هم اومدن خونه ی ما...خود سامان روش نمیشد بره قرارداد خونه رو فسخ کنه،به اونا گفته بود بیان!!!

یه بشقاب میوه برداشتم و برای سامان که هنوز از جاش بلند نشده بود بردم...مظلوم شده بود،مثل بچه ای که شیشه ی همسایه رو شکسته،گریه کرده و سرزنش شنیده...برام توضیح می داد که مجبوره کارشو ول کنه کاری که پدر با زحمت و رو انداختن براش دست و پا کرده بود...من گریه می کردم...

قرارداد فسخ شد...سامان دوباره به کار قبلش برگشت و کلی خوشحال بود که بهش قول دستمزد بیشتر دادن و کار سبک تر،یه آپارتمان تمیز هم اجاره کرده بود،باز هم گذشتم،توی همون هفته جهیزیه رو بردیم خونه جدید...

اینبار خونواده سامان خونه رو آماده کردن،خونه خالی بود،فقط یکی از اتاقهای خواب رو موکت کرده بودن،پدر سامان دم به دقیقه از گرونی موکت ناله میکرد!!!اتاق دیگه خالی بود!!!من قبلا گفته بودم که دو تا فرش بیشتر نمیارم چون خوانواده سامان هم چیز خاصی بهش ندادن،البته یه قابلمه آلومینیومی کهنه روی اوپن گذاشته بودن و یه سینی که ده دوازده تا گیره ی کهنه لباس توش بود!!

یه پارچ و شیش تا لیوان هم بود!!!

جهیزیه رو چیدیم،خونه اما گاز شهری نداشت،باید دو تا کپسول گاز میگرفتیم،مادر سامان رو کرد به مادرم و گفت شما یه کپسول به دخترتون نمی دید؟؟؟؟

مادر داشت سکته میکرد،برای اولین بار به خودم شجاعت دادم و گفتم عمه خانوم!پول دو تا کپسول درست میشه اندازه ی قیمت این میز عسلی لطف کنید خودتون تهیه کنید!

احساس حقارت می کردم،خانواده سامان همیشه طوری برخورد می کردن که انگار همه چی موقتیه و اگه هزینه ای کنن هدر میره!جالب اینجا بود که طوری از خودشون تعریف میکردن که انگار پسرخاله ی حاتم طایی اند.

دو سه روزی بیشتر به عروسیمون که در واقع فقط یه جشن حنابندان بود نمونده بود...قرار نبود ماه عسل هم بریم،سامان چن روز قبل سرش حسابی با من دعوا کرده بود،یادمه قبل از عقد سامان قول سفر سوریه رو داده بود،حالا حتی مشهدم منتفی بود...

خیلی بی ذوق شده بودم،خیلی بی رمق و پر از خشم،سرشب یه پیام به سامان دادم که چرا مرخصی نمیگیره برای مقدمات جشن و بعدش،که جواب داد مرخصی ندارم،تازه بعد از جشن هم باید بیام سرکار،بعد  از ساعت یازده شب!!!!گوشی رو کوبیدم زمین و های های زدم زیر گریه،دیگه این برام مافوق طاقت بود،سامان همه چی رو به مسخره گرفته بود،مادر سراسیمه رسید و منم براش تعریف کردم،اونم به سامان زنگ زد.سامان با وقاحت منو به هوچیگری متهم کرد و دری وری بافتن،ناچارا مادر به پدر سامان زنگ زد...براش گفت آقای محترم!ما هیچ انتظار و سختگیری نکردیم،با همه چیز شما ساختیم،دختر یکی یه دونمو از خودم دور کردم که پسر شما سختی نکشه اینه جواب ما که آقا پسرتون میخواد شب عروسیش بره سرکار؟؟؟

پدر سامان مثل همیشه با نهایت پررویی گفت من نمی دونم چی شده اما شک ندارم شما بخاطر اون چن تا خرت و پرت که جهیزیه دادین ناراختین!!!!حق هم دارین،بالاخره به آدم زور داره...

مادر مثل آتشفشان پر از خشم بود و من برای اولین بار بعد از سالها جلوی خونواده داشتم اشک می ریختم.

با چشمهایی که مثل کاسه خون بود به مادر گفتم بهشون بگه قضیه بالکل منتفیه.من این ازدواجو به هم می زنم.مادر تماس گرفت و پیغام من رو که کاملا جدی بود رسوند...

پ ن:1-باور کنید خیلی دوس داشتم زودی آپ کنم اما بعد از سالها سرمایی خوردم که مپرس!فک کنم از کاهش شدید وزنم باشه.

2-دوس دارم دو تا وبلاگ خوب رو بهتون معرفی کنم:

وبلاگ مرمر عزیز: http://ghe3.persianblog.ir/

و شیرین خانوم گل: http://shirin21.blogfa.com/

یکی دو بار برای اینکه سامان رو مجبور به ترک کنم خودمم سیگار دست گرفتم و گفتم اگه اون بکشه منم میکشم اما اون از اینکار خوشحالم شد!

هی!روزگار اعصاب خوردکنی داشتم.موعد قسط دوم حقوقم داشت نزدیکتر میشد،سامان که سراغشو میگرفت،من بهش گفتم میخوام اون پول رو بذارم بانک برای پس انداز،بهش می گفتم بعداً لازممون میشه اما اون می خندید و جدی نمی گرفت،گویا حق مسلم خودش می دونست که درباره ی حقوق من برنامه ریزی کنه!اون حتی ازم نپرسید میخوای باهاش چیکار کنی،پیشاپیش نقشه کشیده بود که پول پنجره های خونه رو باهاش پرداخت کنه!

صحبت کردن درباره مسائل مالی همیشه باعث اعصاب خوردی من می شد،چه جونی داشت سامان برای این موضوعات تحقیرآمیز!

یادمه یه بار بهش گفتم حالا که قراره همش من پول دربیارم و دودستی بذارم رو مخارج خونه،اونم خونه رو به نام من کنه،سامان با قاطعیت موافقت کرد و من،نه از اینکه چیزی به نامم کنه،بلکه از اینکه برام ارزش قائل شده بود خیلی خوشحال شدم.اما نشون به اون نشون که دو سه روز بعد اومد و گفت،ما از این رسم و رسومات نداریم که چیزی به اسم زنهامون کنیم،حتی اگه اون زن شاغل باشه و صب تا شب جون بکنه!!!کاملا مشخص بود که موضوع رو به مادر پدرش گفته و اونا مخالفت کردن.چون همون روز مادرش مستقیماً گفت از این خبرا نیست.احساس چندش آوری بهم دست داد.واقعاً داشتن وقاحت رو به حد اعلی می رسوندن.اما حد اعلاش اون نبود،چرا که وقتیحقوقمو گرفتم و ریختم به حساب بلند مدت یکساله سامان آشکارا باهام قهر کرد و همه ی خونواده من فهمیدن سر چی دلخوره،ابر چشمهای مادرم بارونی بود،می دید که قراره دخترش حتی تو دوران عقد،حتی موقعی که براش هیچ هزینه ای نشده،عین موتور چاپ پول زحمت بکشه و اختیار یه تومنشم نداشته باشه!

دیگه تحملش برام سخت بود،به مادر و بابا گفتم حالا که سامان به حرف من گوش نمیده اونا با مادر پدرش صحبت کنن بگن این رمش نیست،و اون داره با این کاراش به همه ی ما اهانت میکنه،اونام رفتن صحبت کردن،ولی چه سود!!به ظاهر اگر چه حق رو به من دادن،اما دو شب بعد که من رفتم خونه شون مادر سامان مستقیماً بهم گفت که باید پول رو از حساب بکشم و بدم دست سامان،اصلا داشت شاخ در میاورد که من چطور در مقابل این خواسته ی به حق سامان ایستادگی کردم!!

دیگه هیچی برام اهمیتی نداشت،حوصله ی بحث هم نداشتم،مهم این بود که من شوهر با شعوری نداشتم دیگه پول به چه دردم می خورد؟؟

فرداش خود سامان برای گرفتن پول رفت بانک!!متصدی اون باجه دوست صمیمی من بود،بهم زنگ زد چه خبره؟؟بهش گفتم هر کاری سامان می خواد براش انجام بدن...

روزها و هفته ها در حالی میگذشتن که بار کدورت روی دل من سنگین و سنگین تر می شد،داشتیم به عید نزدیک می شدیم،دل من پر از هول و هراس بود،خوب می دونستم ناخن خشکی و گدا منشی سامان و خونواده ش در روزهای عید به اوج خودش خواهد رسید،خوب می دونستم دیگه مادرم تحمل نخواهد کرد،و ترس و ترس...

موضوع رو تلویحاً به سامان فهموندم و اونم وانمود کرد خودش متوجه هست!

خدای من!من چه جور عروسی بودم که باید اینهمه حقارت می کشیدم؟؟

عید داشت نزدیک می شد و من عملا پولی در دست نداشتم،اگه میخواستم به برادرزاده م عیدی بدم باید چیکار می کردم؟اگه کسی میفهمید چه شرایطی دارم باید چیکار می کردم؟؟خودم شاغل،مثلا شوهرم هم شاغل،نوعروس هم بودم و آه در بساط نداشتم.

باید اعتراف کنم هیچوقت تو این وضع خفت بار گیر نیفتاده بودم.پدر مادر سامان لطف کردن و 30 هزار تومن برای من خرید کردن!!!!خود سامان هم 20 تومن بهم داد.این بود خرید عید و تموم عیدی سامان به من!!

باز هم سکوت!و جوونه زدن پیچک کینه تو دل من!

یه روز با هم سرکار بودیم و سامان داشت با یکی از همکارامون صحبت میکرد،گوشی سامان دستم بود،یهو هوس کردم اس ام اسهایی که خودم براش فرستاده بودم و از گوشیم پاک کرده بودم رو بخونم،همینجور که داشتم پیامهای خودم و جوابای سامانو میخوندم چشمم افتاد به پیام عاشقانه ای که طبیعتاً باید برای من سند می شده بود،اما گیرنده ش کسی بود که به اسمcaseذخیره شده بود!!رنگم پرید،به سامان چند بار نگاه کردم تا متوجه حالم شد،بی مقدمه پرسیدم سامان این کیه؟نگاه خشمگینی کرد و گوشی رو از دستم گرفت.

پا شدم از اتاق اومدم بیرون،منتظر شدم بیاد توضیح بده،ولی نیومد،مدام لحن عاشقانه ی سامان رو تو اون اس ام اس تداعی می کردم و می خواستم فریاد بکشم،داشتم دق می کردم و اون نمی اومد بیرون،نیم ساعت بعد همراه یکی از همکارامون اومد بیرون،با همون نگاه عصبی،صدای همکارمون رو میشنیدم که می گفت:"اذیتش نکن.دختر خوبیه،برو ببین چشه که اینقد ناراحت اون گوشه نشسته."

چند دقیقه گذشت تا اومد.گفت چرا اینجا نشستی؟زشته.پاشو بیا تو.سریع پا شدم.اصلا نمی خواست توضیحی بده...دیگه باهاش حرف نزدم و برگشتم خونه.

چی دردسرتون بدم،چند روز گذشت و من گریه ها کردم تا اینکه گفت یه مزاحم تلفنی بیشتر نیست که حتم دارم از بچه های کارخونه س،اون اس ام اس که من براش فرستاده م در اصل برای تو بوده که اشتباهی سند شده!!چن روز قبل یه چیزی تو همون مایه ها برام فرستاده بود که حذفش کرده بودم و دقیق هم یادم نبود،با قلبی مکدر دلیلشو قبول کردم و سعی کردم فراموشش کنم.یعنی چاره ی دیگری نمی دیدم.

موعد پرداخت حقوقمون که اومد سامان زنگ زد که پول رو برام بفرست،چون میخوام برای ساخت خونه میلگرد بخرم!!خیلی غصه دار بودم،بخاطر خیلی چیزا،مهمترینش اینکه دلم نمیخواست خونه رو بسازه و دومیشم اینکه...آه!که چقد این دلیل دوم حقارت باره،خودتون می دونیدش.

صد تومن از پولو نگه داشتم و نهصد تومنشو براش حواله کردم،سامان فی الفور خریدشو کرد و تا یه هفته خیلی عاشقانه دوستم داشت!!

تو همون روزها هم سامان با یه مقدار پول که وام اداره بابا اینا و مقداری از حقوق خودش بود یه پژو آردی خرید،که البته مال عموش بود،ماشین خیلی سرحالی نبود،از اون مهمتر آردی بود،خیلی بهش گفتم نخرش اما طبق معمول گوش نداد،رفت و آمدهامون اما با وجودش راحتتر شده بود،مامانمم خودش و منو دلداری می داد که اگه واست خرج نمی کنه در عوض به فکر پس انداز و زندگیه،اینم دلیلیش،و حسابی به سامان محبت می کرد.

گاهی عصرها با هم می رفتیم پارک،تو یکی از همین پارک رفتنا بود که سامان در مقابل بهت و ناراحتی من برای بار اول سیگار کشید!!

من شخصیتی داشتم-نمی گم فوق العاده چشم و گوش بسته-اما اونقد از زوایای جامعه خبر نداشتم که وقتی سامان بهم میگفت تو دانشگاه اونا دختر و پسرا میرفتن خونه ی همدیگه،من یه هفته میرفتم تو فکر که آخه مگه ممکنه یه همچین چیزی!!!وقتی بهم میگفت چندین و چندتا دوست دختر داشته و آوردتشون همینجایی که الان اومدیم گردش یا جای دیگه،من شاخ در میاوردم که مگه اون دختره صاحب نداشته،مگه میخواسته با سامان ازدواج کنه که اینکارو کرده،الان با اون خاطرات چی میکنه و...

اونم فقط می خندید!

وقتی برام تعریف می کرد دوست صمیمیش که عقد کرده س با یک زن متاهل رابطه داره،حالم به هم خورد و نزدیک بود بالا بیارم!!!من نمی تونم و نمی تونستم این چیزا رو هضم کنم.

نمی تونستم وقتی تمام آناتومی!!!و مرفولوژی معصومه رو برام تعریف میکرد حالم بد نشه،نمی تونستم وقتی تو خواب و بیداریش اعتراف میکرد برای چی و به چه قصدی به معصومه نزدیک شده ازش چندشم نشه،من مثل اون نبودم!

نمیتونستم تو روی مادرش،پدرش یا حتی خواهرش که ازم کوچیکتر هم بود وایسم و با خشم از حقم دفاع کنم!نمی تونستم فحش بدم،نمی تونستم!

حتی شجاعتش رو نداشتم همون ماههای اول ازش جدا شم...به خاطر همه ی این چیزایی که زجرم میداد.

از آشنایی تا عقد ما فقط چهار ماه طول کشید چون تازه من شاهکار کردم انقد طولش دادم،اینجا از آشنایی تا عقد به طور متوسط یک هفته طول می کشه!!!

یه دوست هم پرسیده سامان متولد چه ماهیه باید بگم فروردینیه،منم بهمن.

اینم یادآور بشم که اینطوری نیست که فک کنید من فرشته م و سامان دیو مطلق!منم بدی داشتم سامانم یه خوبیایی داشت،فک کنم مشکل این بود که کلاً انتخاب ما غلط بود و ما نمیتونستیم توقعات همو براورده کنیم.

خیلی وقتام هست که خانوما اذیت می کنند ها،یادتون بمونه.

از این بخش کامنت آقا مجتبی بسیار لذت بردم:

آدم نباید هیچ وقت در مواردی که واسه ش ارزش بالایی داره گذشت کنه که این موضوع می تونه آدمو بسیار کوچک حقیر و ضعیف کنه!

انشالا بزودی زود آپ میکنم.

اینها بود اما همون لحظه هایی که بهم محبت میکرد یا یه حرف عاشقانه میزد همه چی فراموشم میشد و دوباره همون ویولت دیوونه میشدم،حیف که این لحظه ها کم و کوتاه بود و همیشه به چرتکه انداختنهای سامان منتهی میشد،که چقد برای چه کاری پول لازمه و تا فلان ماه چقد پول جمع میکنه،اینا بود که آتیش به روح حساس من میزد.

من عاشقش بودم،در این شکی نبود،ما یه مشکلی با هم داشتیم،نمی دونم چطور براتون توضیح بدم،مثلا وقتی "با هم" توی اتاق حرف میزدیم یهو دلم بیقرار میشد و میخواستم ببو.سمش اون مانع میشد و میگفت الان وقتش نیست!!!اصلا نمی فهمیدم چرا اون "فقط" وقتی منو می بو.سید که...

هیچوقت نشد از روی عشق منو ببوسه.شاید اگه گهگاه،یا وقتی که دلم رو میشکست فقط با یه بو.سه ازم دلجویی میکرد خیلی از مشکلات با همین دلگرم شدن من حل میشد و من هنوزم باهاش زندگی میکردم و همه چیز طور دیگری بود،اما اینکارو نکرد.

شما دیگه عمق ظلم رو خودتون بفهمید،اصلا نامگذاری وبلاگم به این اسم بخاطر همین موضوع بود.بخاطر چیزی به این سادگی که سامان همیشه ناجوانمردانه از روح حساس من دریغ کرد.

(کاش مردها بفهمن چقد برای یک زن لازمه که گاهی شوهرش اون رو بی مناسبت و بی موقع ببو.سه،اصلا مگه برای عشق.ورزی مناسبت لازمه آقایون محترم؟)

هر دم که دل به عشق دهی خوش دمی بود...

خدایا!تو شاهدی که من اینها رو به سامان هم میگفتم و اون باز هم دریغ میکرد.

پ ن:قربون محبت و توجه تون برم.خیلی از شماها انقد فهیم و دقیق برخورد می کنید که آدم همه غمها یادش میره.ممنون مهتاب عزیز!و فریبای مهربان!

فندق عزیزم کامنت خوبی گذاشته که خیلی خوشم اومد.فندق جان!خودم دارم میگم اشتباه کردم!مهمترین اشتباهمم این بود که راحت گذشت میکردم و میذاشتمش به حساب عشق!

پ ن:از نگارش بد متنم عذر میخوام.تو ورد پد نوشتمش متاسفانه اینجوری شدش.شما به بزرگیتون ببخشید

پنج شنبه قرارمون برای عقد ساعت ده بود.اونا با یکساعت تاخیر رسیدن،وقتی توی محضر نشسته بودیم یه خانوم و آقا قبل از ما داشتن طلاق میگرفتن!!پسره قیافه لاتها رو داشت اما خانومه موجه بود و خیلی هم خوشحال!من سعی میکردم ناراحتیمو فراموش کنم و بخندم،خوشحال هم بودم اما هنوز نفهمیدم چرا لحظه ی خوندن عقد چنان آه سوزناکی کشیدم که تو فیلم بسیار تابلوئه!!

خانومی که تازه طلاق گرفته بود شیرینی که ما بهش تعارف کردیم رو با خوشحالی برداشت،در حالیکه پدرش خیلی ناراحت بود.

این وسط نمیدونم چرا مادر شوهره انقد استرس داشت،موقعی که من داشتم گل میچیدم و گلاب میاوردم!!یه طرف تنش بی حس شده بود!!بعدها گفت میترسیدم نکنه بگی نه!!!!و من نمیدونستم چرا باید همچین حسی داشته باشه!الان می فهمم.

خلاصه ما عقد کردیم و برای ناهار برگشتیم خونه ی ما.سامان تو خونه هم که بودیم نگاهای عاشقانه ی منو به سردی رد می کرد.من میذاشتم به حساب خجالت کشیدنتش از بابا و داداشام.

آخ!رسیدیم به جشن عقد،انقد اینجا برام سخته که حد نداره...

بذارید کوتاه کوتاه بگم که دردش کمتر بشه،سامان میگفت آرایشگاه نرو،زن عموم هست(زن عموش حتی مدرک آرایشگری هم نداره،اماتو دهشون زنا رو بند میندازه!!!).من خر هم گفتم عیب نداره میرم آرایشگاه و خودم هزینه شو میدم.اونم گفت باشه!!!!

هزینه ی کارت جشن رو خودم دادم،کارت رو هم خودم انتخاب کردم،لباس رو هم همینطور!!چون آقا سرشون شلوغ بود!!

آه...گفتم بذار جشن رو تالار بگیریم،چقد لجاجت کرد و گفت نع!ما رسم داریم تو کوچه مراسم بگیریم،گرفتن و چقد برای ما سرافکندگی داشت!

پذیراییشون چقد زشت و زننده بود،خیلیا اصلا پذیرایی نشدن تو اون هوای گرم جلو آفتاب،و آی که چقد همه ناراحت بودن.

مراسم لعنتی هر طور بود تموم شد...ما داشتیم تو اتاق حجله عکس میگرفتیم که مادر سامان اومد تو و گفت"کادو ها و سکه ها رو چیکار کنم ببرم خونه خودمون؟منم با شرم گفتم:"اختیار دارین چه فرقی میکنه کجا باشه،عیب نداره ببرین."اون بردن همان و سر به نیست شدن همان!البته بعدها بزور سکه هایی که پدر و داداشام داده بودن رو پس گرفتم و باهاش یه گردن آویز خریدم.